บทที่ 88

ไลแคนธาร์

ข้าผลักบานประตูไม้โอ๊กหนักอึ้งเข้าไปในห้องบรรทม บ่าของข้าทรุดลงด้วยความอ่อนล้า การเดินทางอันยาวนานและการโต้เถียงอย่างดุเดือดในสภาทำให้ข้าเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่ภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าทำให้ดวงใจที่อ่อนล้าของข้าพลันเปี่ยมสุข—อเดเลดนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมข้างเตาผิง นางอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมบาง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ